Πέθανε χτες σε ηλικία 76 ετών ο Θεσσαλονικιός συγγραφέας Γιάννης Γρηγοράκης.
Ο Γιάννης Γρηγοράκης σπούδασε νομικά και για περισσότερο από τριάντα χρόνια άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Από τις εκδόσεις Κέδρος κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά του: «Ο διαβήτης του Πλάτωνα» (2009), «Μαύρη πέτρα» (2011), «Η καταιγίδα έρχεται, συνέχισε να τρέχεις» (2012), «Τέταρτος Κόσμος» (2013), «Κόκκινο και γυμνό» (2015), «Αληθινοί και ονειροπόλοι» (2018), «Ο άνεμος κόπασε» (2022). Άλλα έργα του είναι «Η μητρόπολη του χάους» (1998), «Η συνωμοσία των αγγέλων» (2001) και «Καφέ Προκόπ» (2004).
Το 2011 είχε δώσει συνέντευξη στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και στη δημοσιογράφο Ελένη Μάρκου με αφορμή το βιβλίο του «Μαύρη πέτρα», που εστίαζε στα τραγικά γεγονότα τα οποία εκτυλίσσονταν στη χώρα λίγο πριν το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ένας επιπλέον λόγος που παρουσιάσαμε τη «Μαύρη Πέτρα» ήταν ο ίδιος ο ήρωας του βιβλίου, ο Άγγελος Σιγανός, ένας δημοσιογράφος του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων, το οποίο αποτέλεσε και τη σημαντικότερη πηγή πληροφόρησης του συγγραφέα.
«Ήθελα να γράψω ένα βιβλίο για το πώς γεννήθηκε ο Εθνικός Διχασμός, που τόσο ταλάνισε τη χώρα για εξήντα ολόκληρα χρόνια. Αλλά με απασχολούσε η οπτική γωνία, η δομή της αφήγησης, ο ελάσσων τόπος στον οποίο θα ζούσαν οι ήρωες την ιστορία τους. Έχει μεγάλη σημασία η πιστότητα του φόντου, όταν πρόκειται για ιστορικό μυθιστόρημα, αλλιώς όλα παραμένουν προθέσεις», είχε δηλώσει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, περιγράφοντας το «μονοπάτι» που τον οδήγησε στο Πρακτορείο.
«Κάποια στιγμή ανακάλυψα ότι το Αθηναϊκό Πρακτορείο στεγαζόταν εκείνη την εποχή στην πλατεία Κλαυθμώνος ή στον Κήπο Κλαυθμώνος, όπως λεγόταν. Αυτή η πληροφορία προκάλεσε ένα εσωτερικό «μπιγκ μπανγκ» από το οποίο αναδύθηκε το σύμπαν του βιβλίου. Συνέβησαν πολλά στην πλατεία Κλαυθμώνος τις επίμαχες μέρες των Νοεμβριανών, πριν και μετά», μας είχε πει. Η τοπογραφία της εποχής, εξάλλου, όπως την περιγράφει, δικαιολογούσε και την επιλογή:
«Η Αγγλική Πρεσβεία και οι αγγλικές μυστικές υπηρεσίες στεγάζονταν στην οδό Δραγατσανίου. Γωνία με Σταδίου ήταν το Υπουργείο Εσωτερικών. Απέναντι, επί της Παλαιών Πατρών Γερμανού, γωνία με Νομισματοκοπείου, στεγαζόταν το Υπουργείο Ναυτικών, επί της Σταδίου, το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας. Για όσους γνωρίζουν τα γεγονότα και τη χρονική τους συνέχεια, το Αθηναϊκό Πρακτορείο και το παράθυρό του, είναι το απόλυτο σκηνικό. Θα μπορούσε να παιχθεί και ως θεατρικό με κυρίαρχο σκηνικό ένα δωμάτιο που βλέπει στην πλατεία. Δεν είχα λοιπόν παρά να τοποθετήσω εκεί τον κεντρικό μου ήρωα, Άγγελο Σιγανό. Έναν νέο που προσλαμβάνεται από τον Ιωάννη Παρρέν, διευθυντή του Αθηναϊκού Πρακτορείου».
Το υλικό που χρησιμοποίησε για το βιβλίο προερχόταν κυρίως από το Πρακτορείο και δευτερευόντως από περιοδικά και αφίσες της εποχής. Ο ίδιος χρειάστηκε να κατέβει τρεις φορές στην Αθήνα, όπου παρέμεινε για αρκετές ημέρες κάθε φορά. Η έρευνά του έγινε στην Εθνική Βιβλιοθήκη, όπου είχε παραγγείλει, κατόπιν συνεννόησης, τρεις εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας από το δεύτερο εξάμηνο του 1916, ενώ είχε ήδη δουλέψει σε δύο άλλες σε ψηφιακή μορφή. Συνολικά ξεφύλλισε πέντε εφημερίδες της εποχής, μέρα προς μέρα, από την 1 Ιουλίου του 1916 μέχρι και το τέλος του χρόνου.
«Οι ειδήσεις που διένειμε το Αθηναϊκό Πρακτορείο στις εφημερίδες είχαν την ένδειξη (Α.Π.) ή (Αθ. Πρ). Το Αθηναϊκό Πρακτορείο διένειμε επίσης τα δελτία Τύπου της κυβέρνησης και των πρεσβειών. Όλα καταγράφηκαν και αξιολογήθηκαν με το βλέμμα της εποχής και όχι από την απόσταση των εκατό χρόνων, διότι έπρεπε να εστιάσω και σε κάποια ζωτικά συναισθήματα των ανθρώπων, όπως η υπερηφάνεια, ο θυμός, η αίσθηση της αχαλίνωτης πείνας, ακόμα και στην αγριότητα των πολιτικών αντεκδικήσεων», είχε τονίσει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.